นิทานผึ้งน้อยกับผีเสื้อและเด็กเกเร

นิทานผึ้งน้อยกับผีเสื้อและเด็กเกเร

     ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งใจกลางเมือง  มีผึ้งกับผีเสื้ออาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก  โดยผึ้งและผีเสื้อเหล่านั้น
มีหน้าที่ดูแลรักษาดอกไม้ทุกชนิดที่อยู่ในสวนสาธารณะ  ผึ้งและผีเสื้อจึงเป็นเพื่อนสนิทที่รักกันมาก

     วันหนึ่ง ต้องกับต่อ เข้ามาวิ่งเล่นในสวนสาธารณะและเห็นดอกไม้ในสวนสวยงามมากจึงอยากจะเก็บไปเป็น
ของตนและเอาไปฝากเพื่อนๆ  ระหว่างทางที่กำลังจะเอาดอกไม้ไปให้เพื่อน มีคนขอซื้อดอกไม้จากต้องกับต่อ 
ต้องกับต่อจึงคิดว่า ดอกไม้ดังกล่าวน่าจะทำให้ตนมีเงินไปซื้อของเล่นและไอศครีม  ทั้งคู่จึงช่วยกันเก็บดอกไม้
ที่มีอยู่ในสวนจนหมด  ทำให้ผึ้งไม่สามารถหาน้ำหวานได้ ส่วนผี้เสื้อก็ไม่มีเกสรดอกไม้ให้กินน้ำหวานและไม่มีที่
ให้วางไข่  ทั้งผึ้งและผีเสื้อจึงได้รับความเดือดร้อนจากการกระทำของเด็กเกเรทั้งสองคน  ผึ้งกับผีเสื้อจึงช่วยกัน
ออกบินหาสาเหตุที่ทำให้ดอกไม้ในสวนหมดไป

     ในที่สุดเจ้าผีเสื้อก็บินไปเจอต้องกับต่อกำลังเอาดอกไม้ไปขายให้กับคนที่อยู่ในสวน เจ้าผีเสื้อจึงรีบไปแจ้ง
ข่าวให้ผึ้งทราบ  เจ้าผึ้งก็รีบบินมาแล้วถามต้องกับต่อว่า“ทำไมต้องเก็บดอกไม้ในสวน” 

ต้องกับต่อตอบว่า  “ทำไมจะเก็บไม่ได้  ดอกไม้ในสวนไม่ใช่ของผึ้งกับผีเสื้อสักหน่อย ”

ผึ้งพูดว่า  “ดอกไม้ไม่ใช่ของฉันก็จริง  แต่ดอกไม้ที่อยู่ในสวนเป็นดอกไม้ของทุกคน”

ต่อเลยตอบไปว่า  “คนอื่นไม่เห็นจะเดือดร้อนเจ้าเป็นแค่ผึ้งตัวเดียวจะเดือดร้อนอะไรกัน” 

ผีเสื้อ   “ทำไมจะไม่เดือดร้อน เจ้าสองคนทำให้สวนแห่งนี้ไม่สวยงามไม่มีดอกไม้ คนที่อยากดูดอกไม้เขาก็ไม่มี
            โอกาสได้เห็นดอกไม้ที่สวยงามอีกต่อไป”

ต้อง   “ไปเถอะต่อไม่ต้องสนใจหรอก  เป็นแค่ผึ้งกับผี้เสื้อจะทำอะไรเราสองคนได้”  แล้วต้องกับต่อก็เดินจากไป

ผีเสื้อ   “แล้วทีนี้เราจะทำอย่างไรกันดี ถ้าไม่มีดอกไม้ เราจะไปหาอาหารกันที่ไหน แล้วเราวางไข่ได้อย่างไร”

ผึ้ง   “ใช่ ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ เราทุกตัวคงต้องอดตาย ลูกหลานของเราก็ต้องสูญพันธุ์ไปด้วย พวกเราต้องทำ
         อะไรสักอย่างแล้ว”

     ผึ้งกับผีเสื้อจึงปรึกษากัน หลังจากนั้นผึ้งจึงกลับไปที่รังเพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้กับผึ้งทุกตัวรู้ ทุกตัวลงความเห็น
ว่าจะต้องลงโทษเด็กทั้งสองคนให้เข็ดหลาบจากนั้น  ผึ้งทั้งรังก็บินเข้ามาต่อยต้องกับต่อจนระบมไปหมดทั้งตัว 
ต้องกับต่อจึงพูดว่า“ พอแล้ว  เราสองคนทำผิดไปแล้ว  พวกเราขอโทษ  อย่าต่อยพวกเราอีกเลย  ต่อไปเราจะไม่
ทำอีก”หลังจากนั้นทั้งต้องและต่อก็รีบวิ่งกลับไปบ้าน   พ่อกับแม่เลยถามว่าไปทำอะไรกันมา“เด็กทั้งสองก็ตอบว่า
ไปวิ่งเล่นในสวนมา แล้วโดนผึ้งเกเรต่อยเอา”   แม่เลยถามว่าอยู่ดี ๆ ผึ้งจะมาต่อยลูกได้อย่างไร ต้องตอบว่า 
“เพราะต้องกับต่อช่วยกันเก็บดอกไม้ในสวนไปขายจนหมด  ผึ้งกับผี้เสื้อเลยโกรธ”  แม่ได้ยินดังนั้นเลยพูดว่า 
“ดีแล้วละที่โดนอย่างนี้  ไม่อย่างนั้นลูกคงไม่เข็ดหลาบหรอก ไปทำให้คนอื่นได้รับความเดือดร้อนก็ต้องโดน
ลงโทษ คราวหลัง ลูกก็ห้ามทำอย่างนี้อีก  เพราะดอกไม้ในสวนสาธารณะ  เป็นดอกไม้ของทุกคน  ทุกคน
ต้องช่วยกันดูแลรักษา เข้าใจหรือเปล่าลูก” ต้องกับต่อตอบว่า  “เข้าใจครับต่อไปต้องกับต่อจะช่วยกัน
ดูแลดอกไม้ในสวนไม้ให้ใครมาทำลายเช่นเดียวกับผึ้งและผีเสื้อ”