นิทาน ถุงปุ๋ยเร่ร่อน

นิทาน ถุงปุ๋ยเร่ร่อน

อ้างอิงเค้าโครงจากมูลนิธิเด็ก

ฉันเป็นถุงปุ๋ยสีขาวซึ่งกำลังอ้วนท้วนเต็มที่ ฉันเกิดจากเม็ดพลาสติกขาวสะอาด

หลอมรวมกันเป็นพลาสติกผืนใหญ่ แล้วมีคนตัดแบ่งเย็บขอบให้จนฉันแข็งแรง

แน่นหนา จากนั้นเขาได้ใส่ปุ๋ยมากมากลงมาในตัวฉัน แล้ววันหนึ่งก็มีชาวสวนพา

ฉันไปยังสวนผลไม้อันกว้างใหญ่ของเขา เขาเปิดปากของฉัน แล้วหยิบปุ๋ยไปใส่

โคนต้นไม้แต่ละต้นอย่างทะนุถนอมพร้อมกับพูดว่า “โตเร็ว ๆ มีลูกดก ๆ นะ”

ทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้เลย ฉันภูมิใจมากที่ถูกบรรจุด้วยปุ๋ย อันเป็นอาหารชั้น

เลิศของต้นไม้ใหญ่น้อย ช่วยให้พวกมันโตวันโตคืน แต่ไม่นานนักปุ๋ยในตัว

ฉันก็หมดลง ชาวสวนพับฉันและเพื่อน ๆ วางซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ

รอคนรับซื้อของเก่าผ่านมา และแล้วพวกเราก็ถูกพาไปโรงน้ำแข็ง

เขาขัดล้างฉันและเพื่อน ๆ หลายครั้งจนสะอาดเอี่ยมอ่อง แล้วจึงใส่

น้ำแข็งป่นลงในตัวพวกเรา งานนี้เย็นสบายดีนะ ต่อมาเจ้าของโรง

น้ำแข็งบอกว่า พวกเราดูเก่าเกินไปแล้ว เพราะตากทั้งแดด ฝนและ

ลม เวลาขนส่ง ฉันกับเพื่อน ๆ เลยต้องย้ายมาอยู่ที่ร้านจำหน่าย

วัสดุอุปกรณ์ก่อสร้าง คนงานก่อสร้างพาพวกเราไปเก็บเศษวัสดุ

ในอาคารใหม่แห่งหนึ่ง ช่างเป็นงานที่หนักและสกปรกเหลือเกิน

ขี้ฝุ่นฟุ้งทั่วไปหมด พวกเราต้องขนก้อนอิฐ หิน และเศษปูน

เพื่อนของฉันบางใบถูกใส่ของหนักจนเกินจะรับไหวเกิดขาด

เสียก็มีน่าสงสารจริง คนงานทยอยขนพวกเราลงมาจากอาคาร

แล้วเทเศษวัสดุจากตัวเราลงในรถบรรทุก พอเสร็จธุระคนงานก็

โยนพวกเรากองรวมไว้ตรงที่ทิ้งขยะพวกเราจึงถูกนำไปยังกอง

ขยะใหญ่มหึมาซึ่งเหม็นและแออัดที่สุด ฉันต้องนอนตากแดด

ตากฝนอยู่ที่นั่นหลายวันทีเดียว จนวันหนึ่ง มีมือเล็ก ๆ ฉุดดึงฉัน

ขึ้นมาจากกองขยะเด็กชายหน้าตามอมแมมตรวจดูสภาพของฉัน

แล้วยิ้มอย่างพอใจพูดว่า “ยังใช้ได้นี่” จากนั้นเขาก็นำฉันไปล้าง

จนสะอาด ทำให้ฉันรู้สึกสดชื่น แต่ตอนนี้ตัวฉันเป็นสีเทาเสียแล้ว

ทุกวัน เด็กชายจะพาฉันไปยังกองขยะใหญ่เพื่อคุ้ยหาของที่ขายได้

เช่น กระป๋อง ขวดแก้ว ขวดน้ำพลาสติก ถุงพลาสติก กระดาษ

เศษเหล็ก ฯลฯ แม้จะเหนื่อยและร้อย แต่เด็กชายดูมีความสุขเสมอ

ที่ได้หาเงินช่วยทางบ้าน เขายิ้มกว้างทุกครั้งเมื่อกลับถึงบ้าน และอวด

ข้าวของที่น่าสนใจแก่ครอบครัวฉันเองพลอยสุขใจไปด้วย

ไม่นานนัก ฉันเริ่มขาดกะรุ่งกะริ่งเด็กชายพยายามจะซ่อมแซมฉัน

เหมือนเคยแต่ด้วยสภาพที่เก่าและเปื่อยยุ่ยเกินจะแก้ไขเขาจึงขายฉัน

ให้แก่คนรับซื้อของเก่าแล้วฉันและเพื่อน ๆ ก็ถูกขายต่อไปอีกทอดหนึ่ง

เมื่อรถขนของมุ่งหน้าไปยังโรงงานพลาสติกนั้น เป็นเส้นทางที่ฉันคุ้นตา

นักฉันได้กลับบ้านเสียที เขาพาฉันและเพื่อน ๆ ไปล้างตัวจนสะอาด

จากนั้นจึงหลอมพวกเราเข้าด้วยกัน แล้วขึ้นรูปใหม่ คราวนี้ฉันไม่ได้เป็น

ถุงปุ๋ยสีขาวอีกแล้ว ฉันกลายเป็นหุ่นยนต์ของเล่น จนแทบจะจำตัวเอง

ไม่ได้ ส่วนเพื่อน ๆ ล้วนมีรูปร่างแปลกแตกต่างกันออกไป บ้างเป็น

เครื่องบิน รถถัง ตุ๊กตา ฯลฯ ในที่สุด พวกเราทั้งหมดที่เคยถูกทิ้งเป็น

ขยะไม่มีค่ารอเพียงวันสลายตัวไปจากโลกนี้ ก็ได้กลายเป็นของใหม่

และมีคุณค่าขึ้นมาอีกครั้ง มันช่างน่าอัศจรรย์ใจจริง ๆ